(၂)

သြားေလသူ အဘြားရဲ႔ ေက်းဇူးေၾကာင္႔ အေမြကေလး ထုပ္ထုပ္ပိုက္ပိုက္ ရလိုက္တဲ႔အခါ လုပ္ငန္းတစ္ခု လုပ္ဖို႔

ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားရပါတယ္။ ဘာလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ရပါ႔မလဲ။ စီးပြားေရးဆိုတာလည္း တစ္ခါမွ မလုပ္ဘူး

မလုပ္တတ္။ ကိုယ္ကိုယ္၌ကလည္း စာကေလး ဘာကေလး မေတာက္တေခါက္ ေရးသားေနသူဆိုေတာ႔

မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ ထုတ္ရရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ စိတ္ကူးရပါတယ္။ နီးစပ္ရာ စာေပ အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ တိုင္ပင္ၾကည္႔ေတာ႔

သိပ္ေကာင္းတာေပါ႔လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ထုတ္ေ၀ခြင္႔ က်ထားၿပီး မထုတ္ႏိုင္ေသးတဲ႔ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ကို

ငွားရမ္းျဖစ္သြားတယ္။

မဂၢဇင္း လုပ္ေတာ႔မယ္လို႔ စတင္ စဥ္းစားကတည္းက မဂၢဇင္းရဲ႔ ေပၚလစီကို ကြ်န္ေတာ္ မစဥ္းစားပါဘူူး။

ဘယ္မူ ဘယ္လမ္းေၾကာင္း ဘယ္လို အမ်ိဳးအစားဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မစဥ္းစားဘူး။ မဂၢဇင္းလို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ပဲ

ကဗ်ာပါမယ္၊ ကာတြန္းပါမယ္၊ ၀တဳပါမယ္၊ ေဆာင္းပါးပါမယ္၊ ေ၀ဖန္ေရးပါမယ္၊ ႐ုပ္႐ွင္၊ ဂီတ၊ ဗီဒီယိုပါမယ္၊

ႏိုင္ငံတကာ သတင္းေတြ ထည္႔ရမယ္၊ အႏုပညာေလာကရဲ႕ သတင္း၀လင္းေတြ ထည္႔ရမယ္၊

ထူးဆန္းေထြလာေလးေတြလည္း ပါရလိမ္႔ဦးမယ္၊ စီးပြားေရး ေအာင္ျမင္ေရး တက္က်မ္းတစ္ပုဒ္ေလာက္လည္း

 ထည္႔ဦးမွ။ ပူပူစပ္စပ္ ေ၀ဖန္ေရးေတြလည္း ပါမယ္ေလ စသည္ျဖင္႔ အလိုအေလ်ာက္ ေတြးလိုက္ၿပီးသားပါ။

ေဟာ ေဗဒင္ပါ ထည္႔လိုက္ေတာ႔ ေဖာင္ႏွစ္ဆယ္ ျပည္႔ေရာေပါ႔။ မဂၢဇင္းလုပ္တာ လြယ္ပါတယ္။

လြယ္မွာေပါ႔။ ကြ်န္ေတာ္က ေတြး႐ိုးေတြးစဥ္ ေတြးတာကိုး။ လုပ္ငန္း စမလုပ္ခင္ကတည္းက ငါဘာလဲဆိုတာ

 ကြ်န္ေတာ္ မေတြးဘူး။ ငါ႔ရဲ႔ 'ဇ' ဟာ ဘာလဲ၊ ငါ ဘာလုပ္ႏိုင္သလဲ ဆိုတာ မေတြးဘူး။ ငါ ဘာျဖစ္လို႔ မဂၢဇင္း

ထုတ္ခ်င္ရတာလဲ၊ ပရိသတ္ကို ေျပာခ်င္တာ၊ ေျပာစရာ ငါ႔မွာ ဘာေတြ ႐ွိသလဲ မေတြးဘူး။ ဘာမွ မေတြးပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္႔ အသိထဲမွာ အစဥ္အလာအရ မဂၢဇင္းဆိုတာ ဒါမ်ိဳးပဲလို႔ သိေနေတာ႔တာ။

လမ္းေၾကာင္းသစ္႐ွာဖို႔ မႀကိဳးစားဘူး။ ေဖာက္ထြက္ဖို႔ မႀကိဳးစားဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အသိအျမင္ က်ယ္ျပန္႔ဖို႔

မႀကိဳးစားဘူး။ ဒီလိုသာ မႀကိဳးစားတယ္ ကြ်န္ေတာ္႔ မဂၢဇင္းကို စီးပြားေရးအရ ေအာင္ျမင္ခ်င္ေသး။

 ၾသဇာသိကၡာလည္း ႐ွိခ်င္ေသး။

' သီးသန္႔ အမ်ိဳးအစားေခတ္ ' ဟာ လာေနၿပီဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္မွ မသိဘဲ။ အမ်ိဳးအစားတူေတြ

ယွဥ္ၿပိဳင္မႈႀကီးထဲမွာ ေရာေယာင္ညပ္ပါရင္း ဓနလိုလည္း မလုပ္ႏိုင္၊ မေဟသီလုိလည္း မပီျပင္၊

ဟန္သစ္လိုလည္း ေမာ္ဒန္မျဖစ္နဲ႔ ေလးအုပ္ေျမာက္မွာ ေအာင္ျမင္စြာ ရပ္နားလိုက္ပါေတာ႔တယ္။

ငါ ဘာေတြ ည႔ံခဲ႔သလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို မေမးပါဘူး။

ေၾသာ္ ငါနဲ႔ ဒီအလုပ္နဲ႔ အက်ိဳးမေပးပါလားလို႔ ကြ်န္ေတာ္က ေနာက္ဆံုး ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ႔တာပါ။

ေနာက္ဆံုးထုတ္ ကြ်န္ေတာ္႔ မဂၢဇင္းမွာ ေ၀ဖန္ေရး ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ကြ်န္ေတာ္ ေရးလိုက္ေသးတယ္။

၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကို ေ၀ဖန္တာပါ။ ႐ုပ္ရည္ သိပ္မလွ႐ွာတဲ႔ ႐ံုးစာေရးမတစ္ဦးရဲ႔ စိတ္လႈပ္႐ွားပံုေတြကို

 အေသးစိတ္ ေရးထားတဲ႔ ၀တၳဳပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ပက္ပက္စက္စက္ ေ၀ဖန္ပစ္လိုက္တယ္။

အင္မတန္ ေဖာက္ျပန္တဲ႔ ၀တၳဳ၊ အဆိပ္အေတာက္ ၀တၳဳ၊ မဖတ္သင္႔တဲဲ႔ ၀တၳဳ၊ မ႐ွိသင္႔တဲ႔ ၀တၳဳ၊ ပိတ္ပင္ပစ္ရမယ္႔ ၀တၳဳ

အစ႐ွိသည္ျဖင္႔ စကားလံုးေျပာင္ေျပာင္ေတြ သံုးစြဲၿပီး စာဖတ္သူ အက်ိဳးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ တိုက္ခိုက္ပါတယ္။

 တစ္ဖက္လူ ေခါင္းမေထာင္သာေအာင္ ႏွိပ္နယ္နင္းေခ်ပါတယ္။

ေ၀ဖန္ေရးဆိုတာ ဒါမ်ိဳး၊ ေ၀ဖန္ေရး ေလသံဆိုတာ ဒါမ်ိဳးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ထင္ခဲ႔တာကိုး။ ၀တၳဳဟာ

တမင္ ေစတနာပါပါ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိ႐ွိႀကီးနဲ႔ ညစ္ညမ္းစိတ္ ေပၚလာေအာင္ ေရးတာလား၊ လူ႔အတြင္း

စိတ္သေဘာကို တင္ျပခ်င္တာလား။ လူ႔စိတ္ကို ေျပာခ်င္တယ္ဆိုရင္ ညစ္ညမ္းတယ္ဆိုတဲ႔ စာသားေတြဟာ

၀တၳဳသေဘာအရ တကယ္ လိုအပ္သလား၊ မလိုအပ္ဘူးလား။ လူ႔အဇၩတၱကို ေပၚလြင္ေအာင္ ေဖာ္ရာမွာ

ဘယ္ေလာက္ ထိေရာက္ အသံုး၀င္သလဲ အစ႐ွိသျဖင္႔ ကြ်န္ေတာ္ ခြဲျခား မေျပာခဲ႔ဘူး။ လူ႔ႏွလံုးသားကို

ပကတိအတိုင္း ေသြးစိိမ္း႐ွင္႐ွင္နဲ႔ လွပ ထိေရာက္ အႏုပညာေျမာက္စြာ ဖြဲ႕ဆိုႏိုင္သလား ကြ်န္ေတာ္

မသံုးသပ္ခဲ႔ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ အခိုင္အမာ ေျပာခဲ႔တာက ျမန္မာ၀တၳဳေတြဟာ ဒီကိစၥကို လံုး၀ မေရးသင္႔ဘူး။

ျမန္မာ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ လံုး၀ မအပ္စပ္ဘူး။ ျပည္သူကို ဘာအက်ိဳးမွ မျပဳဘူး ဆိုတာပဲ။ စာေရးဆရာ

တစ္ေယာက္ကို ဘာကိုျဖင္႔ မေရးရဘူး၊ ဘာကိုပဲ ေရးရမယ္လို႔ ကန္႔သတ္ခြင္႔ ႐ွိမ႐ွိ ကြ်န္ေတာ္

မေတြးမိဘူး။ ' ကြ်န္ေတာ္႔ကို ဘာေရးပါလို႔ ဘုရားသခင္ အပါအ၀င္ ဘယ္သူကမွ လာမေျပာဘူး ' ဆိုတဲ႔

အီမာဆင္ရဲ႔ စကားကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မၾကားဘူး။ အဆိုးဆံုးကေတာ႔ ဒီ၀တၳဳမ်ိဳးကို ထုတ္ေ၀ခြင္႔ မျပဳသင္႔ဘူးလို႔

ေျပာလိုက္မိတာပါပဲ။ ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္မႈဟာ လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္လို႔ ဘ၀က သင္ၾကားေပးထားေတာ႔

ကြ်န္ေတာ္႔ စိတ္ထဲမွာ အဲဒီအတိုင္း စြဲေနၿပီေလ။
 

''စိတ္ဓာတ္ေတြ ဖြင္႔ထားႏိုင္မွ ေတာ္ကာက်တဲ႔ အေျပာင္းအလဲ ေခတ္ႀကီးမွာ စာဖတ္သူကို ပြင္႔ေအာင္ ဖြင္႔ေပးမယ္

 ဆိုတဲ႔ မင္းတို႔ စာေပသမားေတြ ကိုယ္တိုင္က မေျပာင္းလဲၾကပါလား။ အရင္အတိုင္းပဲ'' လို႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က

 မွတ္ခ်က္ျပဳေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္က အင္မတန္ စိတ္ဆိုးခဲ႔တာ။