( မူရင္းသတ္ပံုအတိုင္း )   

အဲဒါကေတာ႔ ျမန္မာသတင္းစာ ဆရာတို႔ရဲ႔ ဘိုးေအႀကီး ဘိုး၀ဇီရရဲ႔ ''ေတာသားက ေတာသူကို မတရား လွည္႔ျဖားသတင္း'' ဆိုတဲ႔

သတင္းအေရးအဖြဲ႔ပါ။ ရတနာပံု သတင္းစာမွာ ေရးခဲ႔တာ။ ဘိုး၀ဇီရတို႔ေခတ္က တစ္ခါတစ္ရံ သတင္းကို ဒီလိုပဲ ေရးဖြဲ႔ခဲ႔ၾကဟန္ တူပါရဲ႔။

ဒီအေရးအဖြဲ႔ကို စာေပဗိမာန္ထုတ္ 'ဟာသစာေပစာတမ္းမ်ား' ဆိုတဲ႔ စာအုပ္မွာ ဖတ္လိုက္ရေတာ႔ ပါးစပ္က အသံထြက္ေလာက္ေအာင္

ရယ္လိုက္ရပါတယ္။ ေၾသာ္...'အ' လိုက္တဲ႔ ေတာသူႏွယ္ ဆိုၿပီးေပါ႔။ စာတမ္း႐ွင္ ဆရာ ဦးညိဳျမကေတာ႔ အ႐ိုင္းကို အယဥ္ျဖစ္ေအာင္

ေရးတတ္ဖြဲ႔တတ္ ပါေပတယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ႔ေလရဲ႔။   

စဖတ္မိတုန္းကေတာ႔ သာမန္ရယ္ရ႐ံုပါပဲ။ ဘိုး၀ဇီီရ ေပးခဲ႔တဲ႔ ဟာသရသရဲ႔ ေနာက္ကြယ္က ႀကီးမားၿပီး အင္မတန္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ႔

သေဘာတစ္ခုကို မျမင္ခဲ႔မိ၊ မခံစားခဲ႔မိဘူး။ အသက္ကေလးလည္း အေတာ္ရ၊ အေတြ႕အၾကံဳကေလးလည္း အေတာ္၀၊ ဘ၀မွာ ခံရခ်က္ေတြကလည္း အေတာ္ေလး လွလာတဲ႔ အခ်ိန္က်မွ ဘိုး၀ဇီရရဲ႔ 'ေတာသူ' ကို ဖ်တ္ခနဲ ျပန္လည္ အမွတ္ရမိတဲ႔အခါ အသိညာဏ္ထဲမွာ လင္းခနဲ တစ္ခ်က္ လက္သြားပါေတာ႔တယ္။ အလို ... အဲဒီ ေတာသူဟာျဖင္႔ ငါကိုယ္တိုင္ ပါပဲလားလို႔လည္း ျမင္လိုက္ေရာ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္သြားလိုက္တဲ႔ ေအာင္႔သီးေအာင္႔သက္ တစ္ဆို႔ဆို႔ ခံစားမႈႀကီးခင္ဗ်ာ။

ကိုယ္႔အလွည္႔က်ေတာ႔ ေၾသာ္ 'အ' လိုက္တဲ႕ ငါ႔ႏွယ္ဆိုၿပီး ၀ါးလံုးကြဲ မရယ္ႏိုင္ေပဘူးခင္ဗ်။

အသာကေလး တိတ္တိတ္က်ိတ္ၿပီး ျပံဳးတမဲ႔မဲ႔ ျဖစ္ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ဆက္ေတြးလိုက္မိတာက

ေတာသူကမွ အသက္ႏွစ္ဆယ္မွာ အျဖစ္မွန္ကို 'သိ' ေသး၊ ငါ႔မွာျဖင္႔ အသက္သံုးဆယ္က အေတာ္ကေလး

ေက်ာ္တာေတာင္ အခုမွ 'ရိပ္' မိ႐ံု႐ွိ၊ ေအာင္မယ္ မင္း ... ေတာသူထက္

ငါက ပိုၿပီး 'အ' ေနပါေပါ႔လားလို႔ ရင္ဘတ္ႀကီး ထုထုၿပီး ငိုခ်င္းခ်ဖို႕သာ ေကာင္းေတာ႔တာပဲ။

ဟုတ္ကဲ႔။ ငသာျမတ္ဆိုတာ ေခတ္တိုင္းမွာ ႐ွိပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ငသာျမတ္ ႐ွိပါတယ္။

 သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ ငသာျမတ္ပါ။ ညံ႔သူ'အ'သူတိုင္းဟာ ငသာျမတ္ လွည္႔ျဖားခ်င္တိုင္း

လွည္႔ျဖားဖို႔အတြက္ သားေကာင္ေတြေပါ႔။ သိသူတတ္သူ ကြ်မ္းက်င္သူေတြသာ

ငသာျမတ္ရဲ႔ စက္ကြင္းထဲက ပညာပါပါ လွလွပပ ခုန္ပ်ံ ေ႐ွာင္ထြက္သြားႏိုင္ၾကတာပါ။

ဒါတင္မက သူတို႔ကေတာင္ ငသာျမတ္ကို ဂုတ္ခြစီးႏိုင္ဲၾကေသးရဲ႔။