႐ွင္သန္တည္ၿမဲေရးဟာ   
သတၱိနဲ႔ စိတ္ကူးတို႔အေပၚ တည္ေနပါတယ္။   

တည္ၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းထားတဲ႔ ကမၻာေလာကႀကီး   

ေျပာင္းလဲသြားလို႔ေတာ႔ျဖင္႔ မငိုေၾကြး ပါေလနဲ႔။   

ေျပာင္းလဲမႈ ကင္းမဲ႔တဲ႔ အေနအထားကသာ   

တကယ္ ငိုရဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာမွာ။   

(၀ီလ်ံ ကူလင္ ဘ႐ိုင္းယင္)   

(၁)

 
ေျပာင္းေနတယ္။   

အရာအားလံုး ေျပာင္းေနတယ္။   

ျဖစ္ပ်က္ ျပဳျပင္ေနတဲ႔ သခၤါရ ေလာကႀကီးထဲမွာ အရာရာဟာ ေျပာင္းလဲေနတာေၾကာင္႔ အနိစၥတဲ႔။ ဘာမွ မၿမဲတာေၾကာင္႔ အနတၱတဲ႔။

ေျပာင္းလဲျခင္းမွ တစ္ပါး တည္ၿမဲေသာအရာ မ႐ွိပါဘူးတဲ႔။ ေျပာင္းလဲျခင္းဟာ ဗုဒၶတရားေတာ္ရဲ႔ အေျခခံအုတ္ျမစ္ပါ။ ႐ွင္ေတာ္ဗုဒၶ ေနာက္ပိုင္း

ေပၚထြန္းခဲ႔တဲ႔ ဂရိေတြးေခၚပညာ႐ွင္ 'ဟီရာကလိတပ္' ကလည္း ဒီသေဘာကို ရိပ္စားမိခဲ႔ပါတယ္။ 'လူတစ္ေယာက္သည္ ျမစ္တစ္ျမစ္အတြင္းသို႔  ႏွစ္ႀကိမ္မဆင္းႏိုင္' ဆိုတဲ႔ သူ႔စကားဟာ အခုထိ ေက်ာ္ၾကားေနဆဲပါပဲ။

 
 
ေျပာင္းလဲျခင္းဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး လိုက္နာေနၾကရတဲ႔ မဟာဥပေဒႀကီးပါ။ တန္ခိုးအႀကီးဆံုး သဘာ၀ဓမၼလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

သဘာ၀ဓမၼတို႔မည္သည္ လူ႔စိတ္ဆႏၵနဲ႔ ကင္းလြတ္ၿပီး သူ႔သေဘာသူ ေဆာင္ေနတာေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သေဘာတူသည္ျဖစ္ေစ၊ မတူသည္ျဖစ္ေစ သူကေတာ႔ ျဖစ္တည္ပ်က္ ခရီးကို မွန္မွန္ႀကီး သြားေနေလရဲ႕။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ေႏွာင္းပိုင္းအထိ ေရာက္လာၾကၿပီေပါ႔။