(၃)

ေခတ္တစ္ေခတ္အတြက္ ျပန္လွန္ ေမးခြန္းထုတ္စရာ မလိုတဲ႔ ယံုၾကည္လက္ခံမႈ တခ်ိဳ႔နဲ႔ ေသခ်ာမႈ တခ်ိဳ႔ဟာ

 ေနာက္ေခတ္ အတြက္က်ေတာ႔ ႐ွင္းရခက္တဲ႔ ျပႆနာေတြ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ေခတ္ကုန္ေနၿပီ ျဖစ္တဲ႔

အစြဲအလမ္းေတြ၊ အေတြးအယူေတြ၊ လုပ္ဟန္ကိုင္ဟန္ေတြနဲ႔ေတာ႔ ေျပာင္းလဲေနတဲ႔ ကမၻာႀကီးထဲ တိုး၀င္ဖို႔

မလြယ္လွပါဘူး။ ေခတ္ေဟာင္း အစြဲ မေဖ်ာက္ႏိုင္ၾကတာေၾကာင္႔ အာဏာ႐ွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ျပႆနာ၊

အစြန္းေရာက္ ဘာသာေရး အေျခခံ၀ါဒီ ျပႆနာေတြ ေပၚေနရတာပါ။ ေျပာင္းလဲေနတဲ႔ အနာဂတ္ကို

 ၾကည္႔ျမင္ရာမွာ ကိုယ္႔ေနရာကိုုယ္ ကြက္ကြက္ကေလး ၾကည္႔ေနလို႔ မရေတာ႔ပါဘူး။ တစ္ကမၻာလံုး

 အတိုင္းအတာ၊ အားလံုးရဲ႔ အနာဂတ္ အျဖစ္ ၾကည္႔ေနၾကတဲ႔ အခ်ိန္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ကမၻာ႔အနာဂတ္ထဲမွာ ကိုယ္က ဘယ္လို ဘယ္ပံု ေျပာင္းလဲ ပါ၀င္ႏိုင္မလဲလို႔ စဥ္းစားၾကရတဲ႔

အေျခအေနပါ။ ဆက္သြယ္ေရး ေခတ္ႀကီးထဲမွာ

ကိုယ္ပိုင္ေနရာေဒသဆိုတာ နာမည္သေဘာပဲ အဓိပၸာယ္ ႐ွိေတာ႔တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး

 ကမၻာႀကီးေပၚမွာ ေနထိုင္ၾကပါတယ္။ ကမၻာသားေတြ

ျဖစ္ၾကပါတယ္။

 ''ပ်င္းလိုက္တာကြာ၊ ပါရီသြားၿပီး ေကာ္ဖီေသာက္ရေအာင္၊ ၿပီးေတာ႔ နယူးေယာက္မွာ ႐ုပ္႐ွင္၀င္ၾကည္႔မယ္။

 စပီးဘတ္ရဲ႔ ဇာတ္ကား

႐ံုတင္ေနၿပီတဲ႔။ အျပန္က် ပီကင္း၀င္ၿပီး အေမ႔ဖို႔ ဘဲကင္၀ယ္ရမယ္။

ဟာ...ေမ႔ေနလိုက္တာ၊ တိုက်ိဳက စာအုပ္အေဟာင္းတန္းမွာလည္း

စာအုပ္၀င္ေမႊရဦးမယ္ေဟ႔'' အစ႐ွိသျဖင္႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေရ႐ြတ္တဲ႔အခါ ကြ်န္ေတာ္က ရယ္ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ရယ္သလဲ။ သူေျပာေနတာေတြဟာ တကယ္

မျဖစ္ႏိုင္လို႔လား။ ျဖစ္ႏိုင္တာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႔ လက္႐ွိ စိတ္အခံက ဒါကို

ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ လက္မခံေတာ႔ ရယ္မိတာေပါ႔။ ကြ်န္ေတာ္က ျဖစ္ႏိုင္တဲ႔ဘက္က

ေျပာင္းၿပီး မေတြးဘူးေလ။

ဒါေပမယ္႔ ေျပာင္းစရာ႐ွိတာေတြကေတာ႔ ေျပာင္းေနတာပါပဲ။

ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိလို႔ ေျပာၾကတဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ

ဟိုတုန္းကေတာ႔ တန္ဖိိုးေပါ႔။ င႐ုတ္သီးကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေထာင္းတတ္တာနဲ႔

မယား၀တၱရားေတြ ေက်ပြန္ တတ္ေျမာက္တာဟာ အရည္အခ်င္းပဲ။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ႔ က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးထိုင္၊ ေခါင္းငံုၿပီး ဖ်ာကို လက္သည္းနဲ႔

ျခစ္ေနတတ္တဲ႔ မိန္းကေလးထက္ ဥာဏ္ရည္ျမင္႔၊ ပညာတတ္၊ သြက္လက္ ခ်က္ခ်ာ

တတ္သိ လိမၼာၿပီး ရဲရင္႔ေသခ်ာတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာအထိ လွမ္းစဥ္းစားႏိုင္၊

ၾကည္႔ႏိုင္၊ စိတ္ကူးႏိုင္တဲ႔ မိန္းကေလးမ်ိဳးကို ေခတ္ႀကီးက ေတာင္းဆိုေနပါၿပီ။

  ကမၻာႀကီးမွာေတာ႔ လူမႈေရးေတြ ေျပာင္းတယ္။ စီးပြားေရး လုပ္ဟန္ေတြ ေျပာင္းတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ေတြ ေျပာင္းတယ္။ ေနာက္က်

မက်န္ရစ္ခ်င္ရင္ေတာ႔ အေျပာင္းအလဲဟာ လုပ္ကို လုပ္ရမယ္႔ ကိစၥပါ။

ဦးဆံုး ပထမ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာေတြကို ေျပာင္းၾကရမလဲ။

စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြကို ဦးဆံုး ေျပာင္းရမွာပါ။

အားမဲ႔တဲ႔ စိတ္အခံကိုေျပာင္း

ေစာေစာက ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခဲ႔သမွ်ဟာ စိတ္အခံ ကိစၥပါ။ သိမ္ငယ္စိတ္၊ ေၾကာက္စိတ္၊ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဘာတန္ဖိုးမွ မ႐ွိဘူးလို႔

ထင္တဲ႔စိတ္၊ ငါ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္တဲ႔စိတ္ အစ႐ွိတဲ႔ အားမဲ႔တဲ႔ စိတ္အခံေတြကို ေျပာင္းပစ္ရမွာ။

ေတြးပံုေတြးနည္းကို ေျပာင္း

ေထာင္႔ေကြးထဲမွာ ပိတ္မိေနတဲ႔ အေတြးမ်ိဳး မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ အစဥ္အလာ ေတြး႐ိုးေတြးစဥ္

 မေတြးမိဖို႔ သတိျပဳပါ။ ေထာင္႔စံုေအာင္ ေတြးပါ။

အေတြးဟာ အတားအဆီး တစ္ခုနဲ႔ ေတြ႔ရလို႔ အဲဒီေနရာမွာတင္ ရပ္မပစ္လိုက္ပါနဲ႔။ ေတြးလမ္း႐ွာပါ။

ေဖာက္ထြက္ေတြးပါ။ ျဖန္႔က်က္ေတြးပါ။

အျဖဴရဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ အမည္းလို႔ တစ္ခါတည္း အလိုအေလ်ာက္ ေတြးမိတတ္ၾကတယ္။

အျခား အျခားေသာ အေရာင္မ်ားလည္း

႐ွိေသးေၾကာင္း သတိရပါ။ ထည္႔စဥ္းစားပါ။

သမား႐ိုးက် အျမင္ကို ေျပာင္း

ဘက္စံုျမင္ပါ။ ေဖာက္ထြင္းျမင္ပါ။ ေက်ာ္လႊားျမင္ပါ။ တစ္ေနရာထဲက ၾကည္႔တဲ႔ မူေသအျမင္ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။

ေနရာေ႐ႊ႕ၾကည္႔ပါ။

ကန္႔သတ္ျခင္း ခံရတဲ႔ အျမင္ဟာ သိပ္အႏၱရာယ္ ႀကီးႏိုင္ေၾကာင္း အၿမဲ သတိရပါ။

ဒီလို မျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဟိုလိုေကာ ျဖစ္ႏိုင္သလား ျမင္ၾကည္႔ပါ။

 အဲသလို ကိုယ္႔စိတ္၊ ကိုယ္႔အေတြး၊ ကိုယ္႔အျမင္ကို ေျပာင္းလဲပစ္ၿပီး အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္၊

စိတ္ကူးစိတ္သန္းအသစ္၊ သတၱိအသစ္ေတြ

ေပၚေပါက္လာတဲ႔အခါက်မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူအသစ္ေတြ ျဖစ္ၾကေတာ႔မွာ။